Introligatorstwo istnieje od zarania dziejów słowa pisanego, by zabezpieczać, ochraniać i ozdabiać treść książki niezależnie od jej formy: tabliczek, zwoju, kodeksu.
Do połowy wieku dziewiętnastego książek nie oprawiał twórca czy wydawca, sprzedawano je w postaci luźnych składek lub w oprawach broszurowych i dopiero nabywca zlecał pracę introligatorowi.

Każdy egzemplarz z nakładu miał zatem inną oprawę. W najlepszym stanie zachowały się te w najwykwintniejszych oprawach — przedmiot wykonany z pieczołowitością zawsze wzbudza respekt i obawę przed jego zniszczeniem. Dziś takie woluminy nierzadko okazują się niebywałą inwestycją i w prestiżowych Domach Aukcyjnych osiągają niebotyczne kwoty, sięgające nieraz dziesiątek, a nawet setek tysięcy dolarów.

W dobie uprzemysłowienia, od połowy XIX wieku, nakładcy zaczęli oprawiać książki masowo, w tanie i dostępne niemal dla każdego oprawy z barwionego płótna bawełnianego, ozdobionego prostymi tłoczeniami i złoceniami. Masowość tej produkcji i drastyczny spadek jakości opraw wywołał w Anglii i Francji rozkwit introligatorstwa artystycznego i wydawnictw celebrujących piękno i przywiązujących uwagę do trwałości książki. Początek XX wieku przyniósł oprawy opowiadające, czyli oprawy wykonywane technikami mozaiki i intarsji, wydobywające esencję z treści opowieści i obrazem ukazującą ją na oprawie. Technika opraw rzemieślniczych i artystycznych za sprawą mecenasów bibliofilskich osiągnęła w tamtych czasach niedoścignione mistrzostwo. Obecnie prawdziwe introligatorstwo bardzo dynamicznie odradza się, tworząc trwałe i piękne oprawy woluminów.